ေရႊမန္းသူေလး အပုိင္း (၁)

က်ေနာ္တနဂၤေႏ ြေန႔စလံုးက ျပန္ေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာပဲ ဇာတ္လမ္းက စတယ္လို႔ဆိုရမယ္။က်ေနာ္ျပန္ေရာက္ရင္လုပ္ေနၾက ထံုးစံအတိုင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထ ဲ ေလ့လာရန္ဆိုၿပီး မနက္က အိမ္ကေနေစာေစာထြက္လာခဲ့တယ္။ အေမက အိမ္က ကားကိုယူသြားဖို႔ေျပာတာေတာင္က်ေနာ္ယူမလာခ ဲ့ဘူး။ေရာက္ခါစဆိုေတာ့ကားျပန္မေမာင္းရ ဲေသးတာက တစ္ေၾကာင္း။ ကားေမာင္းရင္ကိုယ္ၾကည့္ခ်င္တာေတ ြ
ၾကည့္လို႔မရေတာ့မွာ ဆိုတာက တစ္ေၾကာင္းေပါ့။ အဲဒါနဲ႔လိုင္ကားနဲ႔ပ ဲ ဆူးေလကိုထြက္လာခ ဲ့တာ။

အိမ္ကထြက္မလာခင္ေတာ့အေမ့ကိုေမးခ ဲ့ရေသးတယ္။ ဘာကားစီးသြားရင္ေကာင္းမလဲလို႔ေလ။ အေမကေျပာတယ္ ”ပါရမီအထူးပ ဲ စီးသြား ..အဲဒါက ၿမိဳ႕ကို ပတ္ေနတာဆိုေတာ့သားတစ္ခါထဲေနရာစံုေရာက္တာေပါ့တဲ့ ”။ အေမ့စကားဆိုတာ မပယ္ရွားေကာင္းဘူး မွတ္လား။ က်ေနာ္လ ဲကားမွတ္တိုင္မွာ ပါရမီအထူးကိုပ ဲ ေစာင့္စီးခဲ့တယ္။အမယ္ …ၾကားျဖတ္ေျပာရရင္ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးမ်ား တယ္တိုးတက္ေနပါလား။ ကားမွတ္တိုင္ေတာင္က်က်နနေဆာက္ထားတ ဲ့သံဖရိန္အမိုးကာ အေဆာက္အဦးေလး ျဖစ္ေနတယ္။ ထိုင္ခံုေလးေတ ြကအစီအရီနဲ႔။ ကြမ္းတံေတြးနဲ႔အမိႈက္ထည့္ရန္ဆိုတဲ့အမိႈက္ပံုးကလဲ အသင့္ဗ်။ တစ္ခုပဲ ရွိတယ္။

အမိႈက္ပံုးမွာအမိႈက္ေတြ ျပည့္ေနတာေတာင္မသိမ္းေသးတာရယ္။ ရွိတ ဲ့ထိုင္ခံုေလး ေလးငါးလုံးမွာ ႏွစ္လံုးကိုဂ်ာနယ္ေရာင္းတ ဲ့အမ်ဳိးသမီးက ေနရာဦးထားတာက လြ ဲရင္ေပါ့ေလ။ ခ်ိဳင့္ေတြ ခြက္ေတြ အျပည့္နဲ႔ကတၱရာလမ္းကိုေတာ့ထည့္မေျပာေတာ့ပါဘူး₍ အ ဟီး။က်ေနာ္လ ဲ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရ ဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈေတြကိုေလ့လာေနတာေပါ့ေလ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲပါရမီကားက ဆိုက္လာတယ္။ ကားေပၚမတက္ခင္ဆူးေလသ ြားတာ ဟုတ္လား မဟုတ္လားၾကည့္လိုက္ေတာ့ကားေရွ႕မွန္အေပၚမွာ ipay ဆိုၿပီး ေရးထားတာ သြားေတ ြ႔တယ္။ ေၾသာ္ .. ဒါအေမေျပာတဲ့ကားကိုကတ္န ဲ႔စီးရတဲ့စနစ္ပဲကိုး ဆိုၿပီး သေဘာက်သြားတယ္။

က်ေနာ္က ကတ္မရွိေတာ့ပိုက္ဆံေပးၿပီးေတာ့ပ ဲ စီးရေတာ့မွာေပါ့။ အဲဒါနဲ႔စပယ္ယာကို ပိုက္ဆံေပးမယ္လုပ္ေတာ့ကိုယ့္ေရွ႕ကတက္သြားတဲ့ေကာင္မေလးက စပယ္ယာကိုကတ္ေလးတစ္ခုေပးလိုက္တာ ေတြ႔တယ္။စကတ္ထမိန္၀တ္ထားတဲ့ေကာင္မေလးက ကိုယ္လံုးေတာင့္ေတာင့္ေလး ျဖစ္ေနတာရယ္စပ္စုခ်င္တာရယ္န ဲ႔အထဲကိုတိုးမ၀င္ေသးပ ဲ ခပ္တည္တည္နဲ႔ရပ္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ ဟိုက္ ..စပယ္ယာရ ဲ႕ လည္ပင္းမွာ စက္ကေလးတစ္လံုး ဆြ ဲထားတယ္ဟ။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ကင္မရာလိုလိုဘာလိုလိုနဲ႔။ ခုနက ေကာင္မေလးေပးလိုက္တဲ့ကတ္ကိုစက္ထဲ ထိုးထည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့သူကေကာင္မေလးကို ျပန္ေပးလိုက္တယ္။ အင္ .. သူ႔ဟာက ဒီလိုႀကီးလား။ ေတာ္ေသးတယ္။ စပယ္ယာကသူ႔ဖာသူလုပ္ေပလို႔ေပါ့။

ဒီျပင္သာဆိုအေစာက ေကာင္မေလးက စပယ္ယာနားကပ္သြားၿပီးရင္ပတ္ကစက္ကိုကတ္နဲ႔ထိပြတ္ဆြ ဲရမွာ။ ခြိ။ ဘာပ ဲျဖစ္ျဖစ္ကတ္န ဲ႔သံုးလို႔ရတာကိုကအဆင့္ျမင့္လာတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမွာေပါ့ေနာ္ .. အ ဟီး ။ က်ေနာ္လ ဲ က်သင့္ေငြကိုေပးလိုက္ၿပီး အစ ြန္ကထိုင္ခံုမွာ ထိုင္ၿပီး လိုက္လာခဲ့တယ္။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေပါ့။ ဆူးေလ ေရာက္ေတာ့ဆင္းၿပီး ဟိုေငး ဒီေငးနဲ႔ေလွ်ာက္သ ြားမိတယ္ေပါ့ေလ။

အဲဒါနဲ႔ပ ဲ အခ်ိန္ႏွစ္နာရီေလာက္ၾကာေတာ့လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ေျခေထာက္ေညာင္းတာနဲ႔အိမ္ပဲျပန္လာခ ဲ့တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ပါရမီမစီးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဗိုက္ထဲက တက်ဳတ္က်ဳတ္ျမည္ေနတာေရာ၊အေမ့လက္ရာေလး စားခ်င္တာေၾကာင့္ေရာ တက္စီပဲ ငွားစီးလာခဲ့တယ္။ အံမယ္။ တက္စီစီးလာရင္းနဲ႔မွစဥ္းစားမိေသးတယ္။ တက္စီကလဲ ငါ့နဲ႔ေတာ္ေတာ္လိုက္တယ္လို႔။ ဘာတဲ့နာမည္ကိုက က်ဴက်ဴဆိုပါလား။

အ ဟီး။အဲ .. အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့အေမက အေပါက္၀က ဆီးေစာင့္ေနတာ ေတြ႔တယ္။ အဲဒါန ဲ႔ဘာဟင္းခ်က္လဲလို႔ေမးမယ္ျပင္တုန္းရွိေသး အေမက ..₃ သား ျပန္လာတာ အေတာ္ပ ဲ .. အခုပဲ ေဒၚယဥ္ယဥ္ဖုန္းဆက္တယ္ …“အေမ့မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာက ဲအျပင္ေဒၚယဥ္ယဥ္ဆိုတဲ့နာမည္ေၾကာင့္က်ေနာ္ကိစၥတစ္ခုေတာ့ရွိၿပီဆိုတာရိပ္မိတယ္။

ဘာလ ဲ .. အေမ .. ဘာကိစၥျဖစ္လို႔လဲ …“ ေအး .. ေဒၚယဥ္ယဥ္ကေျပာတယ္ … အေမတို႔တတ္ႏိုင္ရင္ညေန လာခ ဲ့ပါလားတဲ့ .. သူတို႔က
အလုပ္ကိစၥတစ္ခုန ဲ႔ဒီတစ္ပတ္ထဲမွာ ခရီးထြက္ရမယ္ေျပာေနလို႔ ..“အမ္ .. ဟုတ္လား အေမ .. ဒီေန႔ညေနဆိုေတာ့ ..“ ဟုတ္တယ္ … သား .. အေမလဲ အဲဒါကိုပ ဲ ေျပာမလို႔ .. ေဒၚယဥ္ယဥ္တို႔ကလဲ အားနာေနတာ ..ဟိုဘက္က အလုပ္ကိစၥကလဲ ေတာ္ေတာ္အေရးႀကီးေနလို႔ပါတဲ့ …“ အင္းေလ … ဒါဆိုေတာ့လဲ သ ြားၾကတာေပါ့အေမရယ္ .. အခုေတာ့ထမင္းစားၾကတာေပါ့ ..“ရတယ္ေလ .. သား .. ထမင္းပ ြ ဲက အဆင္သင့္ပဲ .. အဲဒီကိစၥကိုေျပာခ်င္လို႔ .. ေနာက္ၿပီးကားလက္မွတ္ရဖို႔က ရွိေသးတယ္မွတ္လား ..“အေမေျပာမွက်ေနာ္လဲ ဘာျဖစ္လို႔အေမက အေပါက္၀ကေန ဒီစကားကိုဆီးေျပာရတာလ ဲဆိုတာသေဘာေပါက္တယ္။

အာ .. အေမကလဲ .. ရန္ကုန္မႏၲေလးမ်ား ကားေတြက ေပါလို႔ … စိတ္ပူမေနန ဲ႔ … က်ေနာ္ပိုင္ပါတယ္အေမလဲ က်ေနာ့္ရဲ ႔ရ ဲရဲႀကီး အာမခံစကားၾကားေတာ့ဘာမွထပ္မေျပာေတာ့ပဲ ေနာက္ေဘးဘက္တန္း၀င္သြားတယ္။ က်ေနာ္လဲ စာေပေလာကက၀ယ္လာတဲ့ေန၀င္းျမင့္ရဲ စာအုပ္ကိုစားပ ြ ဲေပၚတင္ရင္းထမင္းစားခန္းထဲ တန္း၀င္လာခဲ့တယ္။ က်ေနာ္လဲ ထမင္းစားခန္း အျဖတ္အေဖက အိမ္ေပၚထပ္ကေနဆင္းလာတာန ဲ႔ဆံုတယ္။ “အေဖ ထမင္းစားမွာလား₃ ဆိုၿပီး လွမ္းေခၚေတာ့ “ေအး … စားတာေပါ့ လို႔ဆိုလို႔မိသားစုထမင္းလက္ဆံုစားျဖစ္ၾကေသးတယ္။ ၀က္သားႏွီခ်က္ေလးကိုသရက္ခ်ဥ္သုပ္ေလးန ဲ႔။

အံမယ္ပ ဲႀကီးဟင္းကိုဆူးပုပ္ရြက္ခပ္ထားတာေတာင္ပါေသး။ ငါးပိရည္ခ်က္န ဲ႔တို႔စရာကေတာ့ထည့္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ေကာင္းမွေကာင္းေပါ့ …….ထမင္းစားၿပီးေတာ့အေမ့ကိုကတိေပးခဲ့တဲ့ကိစၥကိုအေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔အိမ္ကဖုန္းကိုဆြဲၿပီး၀ရံတာကိုတက္လာခ ဲ့တယ္။ ႏွစ္ေတြ ဘယ္လိုေျပာင္းလဲ ေျပာင္းလဲ တယ္လီဖုန္း လိုင္းမမိတာကမေျပာင္းလဲေသးတာမို႔လိုင္းမိတဲ့ေနရာက ေျပာရမယ္ေလ။ ၀ရံတာေရာက္ေတာ့အသင့္ရွိတဲ့ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ရင္း ဖုန္းစာအုပ္ထဲက မန ဲ႔စတဲ့နာမည္ (အမ္နဲ႔စတာပါ) ကို ရွာလိုက္တယ္။

က်ေနာ္ရွာေနတဲ့နာမည္ေတြ႔တာေတာင္နာမည္တူက ႏွစ္ခု ျဖစ္ေနလို႔ေနာက္က Travel Agentဆိုတ ဲ့ဟာေလးေတြ႔မွခလုတ္ႏွိပ္လိုက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္း အခ်င္းခ်င္းေခၚတာေတာင္လိုင္းက ခ်က္ခ်င္းမ၀င္ပ ဲ ဆယ္စကၠန္႔ေလာက္ၾကာမွလိုင္း၀င္သြားတယ္။

ဟယ္လို …“ ဟယ္လို .. မီးမီးနဲ႔ေျပာခ်င္လို႔ပါ …“လာထူးတ ဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္အသံၾကားတာနဲ႔က်ေနာ္ေတြ႔ခ်င္တဲ့သူကိုေျပာလုိက္ရတယ္။ ဆိုင္ကဖုန္းမွန္းသိေနလို႔က်ေနာ္ေတ ြ႔ခ်င္သူဟုတ္တယ္မဟုတ္တယ္ဆိုတာ ေသခ်ာမသိတာေၾကာင့္ပါ။တစ္ဖက္က အသံက ခနၿငိမ္သ ြားၿပီမွ .. အယ္ .. အကိုဘယ္တုန္းက ျပန္ေရာက္ေနတာလဲ …“ဒီတစ္ခါေတာ့ဘယ္သူဆိုတာ က်ေနာ္ေသခ်ာသိသြားၿပီ။ ျပန္ေမးတဲ့ပံုစံနဲ႔ခ်ဳိျမတဲ့အသံေၾကာင့္ဒါဘယ္သူဆိုတာ ထပ္ေမးေနစရာ မလိုေတာ့ဘူး။

ဟုတ္တယ္မီးမီး … မေန႔က ျပန္ေရာက္တာ …“ဟုတ္လား … အကိုဟိုမွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္ေနာ္ …“ ေအး … ၾကာတယ္လို႔ပ ဲ ေျပာရမွာေပါ့ …“အ ဟင္း .. အ ဟင္း …. ေအာ္ .. ဒါန ဲ႔အကိုမီးမီး ဆီဆက္တာ …“ဟ ဲ့ .. နင့္ဆီဆက္မွေတာ့ကားလက္မွတ္လိုခ်င္လို႔ေပါ့ … ဒါ နင့္ဆိုင္ဖုန္းပဲ မဟုတ္လား …“ ေျပာ .. အကို .. ဘယ္ကိုလဲ .. မႏၲေလးကိုပ ဲလား ..“ ဟုတ္တယ္ .. မႏၲေလးကိုပဲ .. ဒီေန႔ညေန …“ ဟင္.. အကိုကေတာ့လုပ္ၿပီ … ညေန သြားမွာကိုအခုမွ၀ယ္ရလား … ဒါန ဲ႔ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လ ဲ ..အကိုတစ္ေယာက္တည္းလား ..“ ဟုတ္ဘူးဟ .. အားလံုးေပါင္း သံုးေယာက္ .. အေဖေရာ အေမေရာပါမွာ …“ အယ္ .. ဒုကၡပဲ … ေနဦး .. အကို …“တစ္ဖက္က စကားေျပာသံ ၿငိမ္သြားၿပီး သူတို႔အခ်င္းခ်င္း လွမ္းေျပာသံေတြကိုတိုးတိုးေလး ၾကားေနရတယ္။

အမေတြေရာ ညီမေတ ြေရာ ရႈပ္ေနတာပဲ။ ခနေနေတာ့မွ ..အကို .. ႐ိုး႐ိုး express ကားပဲ ရတယ္ … ျဖစ္တယ္မွတ္လား …“အာ .. ရပါတယ္ … နင္ကလဲ … expressက ႐ိုး႐ိုးမဟုတ္ပဲ ဆန္းတာေတြ ရွိေသးလို႔လား ..“အံမယ္ .. အကိုေနာ္ .. ျမန္မာႏိုင္ငံမ်ား အထင္ေသးလို႔ .. ဒီမွာ Scania ေတာင္စီးေနၾကၿပီ …“ ေဟ .. ဟုတ္လား …“က်ေနာ္နဲန ဲ အသံက်ယ္သြားသလို မ်က္လံုးလ ဲ ျပဴးသြားတယ္။

မီးမီး .. အဲဒါက မရေတာ့ဘူးလား … ရရင္စီးခ်င္တယ္ဟယ္ …“အကိုကလဲ .. အခုက်မွေတာ့ဘယ္ရေတာ့မလဲ .. မႏၲေလးက အျပန္က်မွစီးလာခဲ့ေတာ့ …ဒါန ဲ႔လက္မွတ္က အကိုလာယူမွာလား …“ ေအး ေအး .. လာယူမယ္ေလ … နင္ဘယ္အခ်ိန္အားလ ဲ …“ဘယ္အခ်ိန္အားလဲ ဆိုလွ်င္ေတာ့အလုပ္ဆင္းမွအားမွာပ ဲ.. အကိုကမွ ႀကိဳမေျပာတာ ..“နာက္ဆံုးစကားတြင္လိုင္းမေကာင္းလို႔ပ ဲလား က်ေနာ္ပဲ နားကေလးသြားလို႔လား မသိ။ မီးမီး အသံကနဲနဲတိုးသြားတယ္လို႔ထင္ရတယ္။ မီးမီးဆိုတာကလဲ ေျပာရမယ္ဆိုရင္က်ေနာ္ရဲ ႔ဂ်ီတီစီမွညီမေလးမ်ားစ ြာထဲက တစ္ေယာက္ဆိုေတာ့အခ်ိန္ရရင္ေတာ့ေတြ႔ခ်င္ပါေသးတယ္။ သို႔ေသာ္လဲ … ေအး .. ဒါဆိုလဲ အကိုအခုပဲ လာယူလိုက္မယ္ …နင္မအားရင္လ ဲ မႏၲေလးက ျပန္ေရာက္မွေတြ႔ၾကတာေပါ့ …“ဟုတ္ .. ဒါဆို ဒါပ ဲေနာ္ … အကို … ဒီမွာ ဖုန္းေတြ ျမည္ေနလို႔ ..“က်ေနာ္အားနာသြားတယ္။ မီးမီးတို႔ခရီးသ ြား အက်ဳိးေဆာင္လုပ္ငန္းက နာမည္ႀကီးမို႔အလုပ္မ်ားတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္သိေနတယ္ေလ။ တခါ သြားေတ ြ႔တုန္းကဆိုသူမမွာ ဖုန္းႏွစ္လံုးကိုေတာင္ဘယ္ညာကိုင္ၿပီး ေျပာေနတာေလ။

အး .. ေအး .. ေဆာရီး .. မီးမီး .. ေနာက္မွပဲ …“က်ေနာ္ဖုန္းေျပာၿပီး ေအာက္ျပန္ဆင္းလာေတာ့အေမ့ကို ဧည့္ခန္းထဲမွာ ပစၥည္းေတြ ထည့္ေနတာေတြ႔တယ္။ ကိုရီးယားေစာင္တစ္ထည္ကိုေခါက္ေနရင္းက ..သား .. ဘယ္လိုလဲ .. ကားလက္မွတ္ရလား …“အာ … အေမကလ ဲ ပိုင္ပါတယ္ .. ဆိုမွ …“က်ေနာ့္စကားၾကားေတာ့အေမက ၿပံဳးတယ္။ ကိုယ့္သားအေၾကာင္း သိေနသူမို႔ဆက္မေမးေတာ့ပဲေစာင္ကိုပ ဲ ဆက္ေခါက္ေနတယ္။ က်ေနာ့္မွာ ဆက္ေမးရင္ေလကန္မယ္ျပင္ၿပီးမွအေမကသူ႔အလုပ္သူဆက္လုပ္ေနလို႔အေတာ္ကသိကေအာင့္ျဖစ္သြားတယ္။ အေမေတြမ်ား အခက္သား။

သားျဖစ္သူေျပာတာေတာင္နားမေထာင္ခ်င္ဘူး။ ဒါေတာင္ဟိုယူစက္မွာ ရွိေနတဲ့ေမြးစားအေမမပါေသးဘူး။ သူလ ဲ အတူတူပါပဲ …. အ ဟီးေအာင္မဂၤလာ အေ၀းေျပးကား၀င္းဟာ ေရႊအိုေရာင္ညေနခင္းရ ဲ႕ အရိပ္ေတြထ ဲမွာ အလြန္တရာစည္းကားေနပါတယ္။ ေရႊမႏၲလာအဆင့္ျမင့္ခရီးသည္ပို႔ေဆာင္ေရးဆိုတ ဲ့ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး ခ်ိတ္ထားတဲ့ခရီးသြား နားခိုေဆာင္မွာ ထိုင္ရင္း ဟိုဟိုဒီဒီေငးေမေနမိတယ္။ ေၾသာ္ … ေရႊ႔မႏၲလာေတာင္ေတာ္ေတာ္ေအာင္ျမင္သြားပါလား။ ဟုတ္တယ္။ က်ေနာ္တို႔အရင္တုန္းကဆို ရန္ကုန္မႏၲေလး express ကားဟာျမတ္မႏၲလာထြန္းေလာက္ပ ဲ သိတာ။ အခုက်ေတာ့ေရႊမႏၲလာ၊ မႏၲလာေမ၊ နယူးမႏၲလာထြန္း အစရွိသျဖင့္စံုလင္ေနၿပီေလ။ ၾကည့္ေနရင္းန ဲ႔ပဲ မီးမီးေျပာတ ဲ့ Scania ကားတစ္စီး ထြက္သ ြားတာေတြ႔လို႔က်ေနာ္ကအေမ့ကိုလက္ကုတ္ၿပီး လွမ္းေျပာမိတယ္ … ေမေမ .. အဲဒါက ဆီြဒင္က ထုတ္တာေလ … အခုရန္ကုန္မႏၲေလး ဆ ြ ဲေနၿပီသိလား …“အေမက ဘာမွ ျပန္မေျပာ။ သူသိပါတယ္ဆိုတဲ့သေဘာန ဲ႔ၿပံဳးၿပီး ေခါင္းပဲညိမ့္ျပတယ္။

က်ေနာ့္စကားၾကားသ ြားလို႔ထင္တယ္။ အေမ့ေဘးက ထိုင္ေနတ ဲ့အေဖက ကိုယ္ကိုေက်ာ္ၾကည့္ၿပီး ..မင္း .. ဘာမွေလွ်ာက္ေျပာမေနနဲ႔ .. ေျပာေတာ့ပိုင္ပါတယ္ဆိုၿပီး .. ခံုေလး သံုးခံုေတာင္တဆက္တည္းမရဘူး …“ဟင္₍ အေဖ့စကားေၾကာင့္က်ေနာ္နဲန ဲ နင္သြားတယ္။ ဘိုးေတာ္မ်ား သားျဖစ္သူကိုဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ႏွိပ္ကြပ္ဖို႔ေခ်ာင္းေနလဲ မသိဘူး။ အထြန္႔တက္တတ္တဲ့ထံုးစံအတိုင္းျပန္ေျပာမယ္ျပင္တုန္း ရွိေသး။ ေရႊမႏၲလာ 8th Bus န ဲ႔မႏၲေလးသို႔လိုက္မယ့္သူမ်ား ေနရာ ယူႏိုင္ပါၿပီဆိုၿပီးေၾကညာတ ဲ့အသံၾကားလိုက္ရတယ္။ က်ေနာ္လဲ ေယာက်္ားႀကီး တန္မဲ့အေဖ့ကိုမ်က္ေစာင္းပဲ ထိုးႏိုင္ၿပီးကားေပၚတက္ဖို႔ထိုင္ေနရာက ထလိုက္တယ္။

ကားေပၚတက္လိုက္ရင္တက္လိုက္ခ်င္းပ ဲ ေအးျမတ ဲ့အဲယာက ြန္းေလက ေစာင့္ႀကိဳေနတယ္။ေတာ္ေသးတယ္။ က်ေနာ္က အေအးႀကိဳက္တတ္တ ဲ့သူမို႔။ အေမကေတာ့အေဖနဲ႔အတူ၇ ၈ မွာ၀င္ထိုင္ၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ အေႏြးထည္ေလး ထုတ္၀တ္တာေတြ႔တယ္။ က်ေနာ္လ ဲ အေမန ဲ႔အေဖ့အ၀တ္အိတ္ကိုအေပၚတင္ေပးခဲ့ၿပီး။ က်ေနာ့္ရ ဲ ႔ခံုနံပါတ္၂၆ ဆီေလွ်ာက္လာခ ဲ့တယ္။ အေဖ ေျပာလဲေျပာခ်င္စရာပဲ။လက္မွတ္၀ယ္တဲ့အခ်ိန္က ေနာက္က်ေနေတာ့ခံုနပါတ္ေတြက တျခားစီျဖစ္ေနတယ္ေလ။ခံုနံပါတ္၂၆ ေရာက္ေတာ့ေဘးက ဘယ္သူလ ဲ ၾကည့္လိုက္တယ္။ ခံုက အလြတ္ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ေတာ့နဲနဲေတာင္ေပ်ာ္သ ြားတယ္။ မိုက္လွခ်ည္လား။ ငါတစ္ေယာက္တည္း စီးရေတာ့မွာေပါ့ဆိုၿပီးေတြးလိုက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ေနာက္ကလူနဲ႔ေဘးကလူေတြကို ၾကည့္ေတာ့လူ႔အျပည့္ျဖစ္ေနတာေတြ႔တယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ မလာေသးတာေနမွာေပါ့ဆိုၿပီး စဥ္းစားရင္း က်ေနာ့္လက္ဆ ြ ဲအိတ္ကိုအေပၚကစင္ေပၚထိုးတင္ၿပီး ကိုယ့္ခံုမွာပ ဲ ၀င္ထိုင္ေနလိုက္တယ္။

လမ္းဟိုဘက္က ခံုမွေတာ့ဘြားေတာ္တစ္ေယာက္နဲ႔ခ်ာတိတ္တစ္ေကာင္ထိုင္ေနတယ္။ အသက္ႀကီးႀကီး ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးႀကီးေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ဆိုက္ႀကီးႀကီးမို႔ခ်ာတိတ္ေတာင္ေခ်ာင္ကပ္ထိုင္ေနရတာ ေတြ႔တယ္။ ဘုရား .. ဘုရား ..ငါ့ေဘးနား လာမယ့္သူက ဒါမ်ဳိးႀကီး မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ေျပာရရင္ေဒၚေလးဆိုတာေတြကိုက်ေနာ္က ဟိုႏွစ္ေယာက္ေလာက္မႀကိဳက္ဘူးေလ။ အဟီး။ အလကား အဖ ြားႀကီးေတြ .. ခြိ၀င္ထုိင္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိက်ေနာ့္ရဲ႕ ခရီးေဖာ္က ေရာက္မလာေသးဘူး။ အင္း။ေနာက္ပဲက်တာလား။ မလာပဲ မလာေတာ့တာ့လား။ ဒါမွမဟုတ္လမ္းကပဲ တက္မွာလား မသိဘူး။မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ေပးတုန္းကလဲ အေမက ေပးလိုက္တာဆိုေတာ့ကိုယ့္ေဘးကလူဘယ္သူလဲဆိုတာေတာင္က်ေနာ္မသိလိုက္ဘူး။ ဘာရယ္မဟုတ္ေပမယ့္တစ္ညလံုး ေဘးနားမွာရွိေနမယ့္သူတစ္ေယာက္မို႔စိတ္၀င္စားမိတ ဲ့သေဘာပါ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူမကိုက်ေနာ္ျမင္လိုက္တာပါ။ ျမင္ျမင္ခ်င္းပ ဲ စိတ္၀င္စားမိတယ္လို႔ဆိုရမယ္။ တကယ္လဲသူမက က်ေနာ္စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွေအာင္မိုက္ေနတယ္ေလ။ ျမန္မာ၀တ္စံုလို႔ေျပာရင္ရမယ့္ခရမ္းေရာင္ရင္ပံုးန ဲ႔ထမိန္ကို ၀တ္ထားတဲ့သူမဟာ တစ္ေယာက္ထ ဲ ကားေပၚကိုအခုမွတက္လာတ ဲ့အတြက္ထင္းထင္းရွင္းရွင္း ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္စိတ္၀င္စားမိတာက မိန္းမလွေလးျဖစ္ေနတာထက္
သူမရဲ႕ အသ ြင္အျပင္ေၾကာင့္လို႔ေျပာရမွာ။ၾကည့္ေလ။ သူမက ခရမ္းေရာင္ဇာေခါင္းစည္းပု၀ါေလးကို ေခါင္းမွာ ခ်ည္ေႏွာင္ထားၿပီးေနကာမ်က္မွန္အ၀ိုင္းတစ္လက္ကို နဖူးေပၚက ဆံေႏ ြေတြၾကားမွာ ဒီအတိုင္းထိုးတင္ထားတယ္။

ခရမ္းေရာင္မင္းသမီးေလးေပါ့။ ေနကာမ်က္မွန္က တပ္ထားတာ မဟုတ္ပ ဲ ဒီအတိုင္းေခါင္းမွာ ထိုးထားတာျဖစ္လို႔မ်က္ႏွာဖူးဖူးလွလွေလးက အရွင္းသားေပၚေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူမက ကားေနာက္ဘက္ေလွ်ာက္လာလို႔က်ေနာ္အၾကည့္ကိုမ်က္ႏွာကေန ေအာက္ဘက္ကို နဲနဲဆင္းလိုက္တယ္။ ခရမ္းေရာင္ရင္ပံုးအက ၤ်ီဟာ လက္စကေလးနဲ႔ျဖစ္ၿပီး လက္ေမာင္းကေန ေတာက္ေလွ်ာက္က ဇာပါးေလးသာျဖစ္ေနတယ္။ အဲ .. လမ္းေလွ်ာက္မွသတိထားမိတာ။ သူမ၀တ္ထားတာ ႐ိုး႐ိုးထမိန္မဟုတ္ပ ဲထမိန္စကတ္ပါလား။ ေျခအႂကြမွ၀င္းခန ဲ ျဖစ္သ ြားတဲ့ေျခသလံုးသားေလး ေပၚသြားလို႔အကြဲေလးနဲ႔ပဲလို႔ေတြးလိုက္ေသးတယ္။

က်န္တဲ့သူေတြ ထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမတစ္ေယာက္တည္းက မတ္တပ္မို႔အားလံုးေသာ ခရီးသည္ေတြရဲ႔မ်က္လံုးက သူမအေပၚေရာက္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္သူမကေတာ့ခပ္တည္တည္ပါပဲ။ က်ေနာ္သူမကိုၾကည့္ေနရင္းနဲ႔တစ္ေယာက္ေသာသူကိုသြားျမင္ေယာင္တယ္။ ဒီေကာင္မေလး ပံုစံၾကည့္ရတာ ၀င္ဦးရဲ ႔ေမာင္တို႔ခ်ယ္ရီေျမထဲက ခင္သန္းႏု ဒီဇုိင္းပါလားလို႔။ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ေရာ ၀တ္ပံုစားပံုေရာက
ခင္သန္းႏုသႀက ၤန္မွာ ႐ုပ္ဖ်က္ၿပီး ေရပက္ခံထြက္တုန္းက ပံုစံနဲ႔သြားဆင္ေနတယ္။ (ကိုၾကပ္ငခြ်တ္ေလးလို႔ေျပာတာ မခံခ်င္လို႔ေမသန္းႏုေတာင္မလုပ္ပဲ ခင္သန္းႏုလုပ္ပစ္လိုက္တယ္ .. ေနာက္မေက်နပ္ရင္တင္တင္မူေတြ ၀ါ၀ါ၀င္းေရႊေတြလာဦးမယ္ …အဟီး)အဲ.. က်ေနာ့္နားေရာက္ေတာ့လမ္းေလွ်ာက္တာရပ္သ ြားတယ္။ ဗုေဒၵါ .. ငါ့ရ ဲ ႔နံပါတ္၂၅မ်ားလား။

က်ေနာ္ထင္တာ မလြ ဲပါဘူး။ “န ဲန ဲေလာက္₃ ဆိုတဲ့ခပ္တည္တည္နဲ႔စကားသံေလး အဆံုးမွာ က်ေနာ္ထၿပီးေတာ့လမ္းဖယ္ေပးလိုက္တယ္။ ေရွ႕ကလူက ခံုကိုနဲန ဲ ေနာက္လွန္ထားလို႔သူမ၀င္သြားတ ဲ့အခ်ိန္မွာေျခေထာက္က ေတာ္ေတာ္ယို႕လိုက္ရတယ္ထင္တယ္။ ေျခသလံုးသား ၀င္း၀င္းေလးေတြေတာ္ေတာ္ေပၚသြားတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကြက္တိခ်ဳပ္ထားတဲ့ထမိန္စကတ္ေၾကာင့္တင္သားျပည္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳးေလးေတ ြေတာင္ေဖာင္းထလာသလုိပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပ ဲ ေနာက္ဘက္ကေန“အဟြတ္အဟြတ္ ဆိုၿပီး ေခ်ာင္းဆိုသံၾကားလို႔က်ေနာ္မလံုမလဲနဲ႔မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ရတယ္။

ၾကည့္လိုက္ေတာ့အလယ္လမ္းဟိုဘက္ႏွစ္ခံုေက်ာ္က ကုလားဒိန္ဆီက ျဖစ္ေနတယ္။ စိတ္ထဲကနဲနဲဘုသြားၿပီး က်ိတ္က်ိန္ဆဲလိုက္ေသးတယ္။ ေခ ြးမသား ကုလားေပါ့။ ျမန္မာျပည္လာၿပီး ေတာ္ေတာ္ေရာင့္တက္ေနတယ္ဆိုၿပီးေတာ့₍ က်ေနာ္ျပန္၀င္ထိုင္ၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ ကားက စထြက္ပါတယ္။ အေစာက ေမတၱာသုတ္ေဗာဇင္သုတ္ေတြဘာေတြ ထည့္ထားတဲ့ေခ ြလဲရပ္သြားၿပီး သူတို႔ေနာက္ထပ္အေခြတစ္ေခြထည့္တယ္။လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ေလးျဖဴရဲ ႔ဘဂ ၤလားပင္လယ္ေအာ္တ ဲ့။ က်ေနာ္လဲ အဲဒါနဲ႔အကၤ်ီအိတ္ထဲကအိုင္ဖုန္းကိုထုတ္မေနေတာ့ပ ဲ တီဗီကိုသာ လွမ္းၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ မ်က္စိေစာင္းၿပီး ေဘးနားကိုၾကည့္ေတာ့က်ေနာ့္ရဲ႕ ခင္သန္းႏုေလးက အျပင္ကိုေငးေနတာေတြ႔တယ္။ လိုက္ပို႔တဲ့သူကိုမ်ားႏႈတ္ဆက္တာလားလို႔ေရာေယာင္ၿပီး ေငးၾကည့္ေတာ့ဘယ္သူမွမေတြ႔ပါဘူး။

ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး က်ေနာ္အသက္ကို ျပင္းျပင္းရွဴရွဴၿပီး သာသာေလး မႈတ္ထုတ္မိတယ္။ ငါ့ႏွယ္ေနာ္ ….မွန္ဘက္ကိုကပ္ၿပီး လမ္းမကိုေငးေနလို႔က်ေနာ့္ရ ဲ ႔ခင္သန္းႏုေလးကိုအားမနာတမ္းၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ ဆံပင္ေလးေတြကိုေခါင္းစည္းပု၀ါန ဲ႔သိုင္းဆီးထားလိုလည္ဂုတ္သား၀င္း၀င္းေလးေတ ြက နဲနဲေပၚေနတယ္။ ေကာင္မေလးက မျဖဴပါဘူး။ ညိဳတယ္လို႔လဲေျပာလို႔မရဘူး။ ၀ါ၀ါ၀င္း၀င္းေလးလို႔ေျပာရင္ပိုမွန္မယ္။ အလဲ့၀တ္ထားတ ဲ့အက ၤ်ီကအပါးစားပါလား။က်ေနာ္ေသခ်ာၾကည့္မိမွသတိထားမိတယ္။ ေကာင္မေလးက ေဘာ္လီမ၀တ္ပဲ ဘရာ၀တ္ထားတာဗ်။ေနာက္ေက်ာဘက္အကၤ်ီသားက အၾကည္သားလို ျဖစ္ေနလို႔ ႀကိဳေသးေသးေလးန ဲ႔အနက္ေရာင္လို႔ထင္ရတဲ့ဘရာေလးရ ဲ ႔အရာက ေပၚေနတယ္။ ဘယ္လိုဟာေလးလဲဟ။ ႐ိုး႐ိုးေလး မိုက္ေနတယ္လို႔ပဲဆိုရေတာ့မယ္။

အမွန္က ဒါမ်ဳိး အကၤ် ီ၀တ္ရင္မိန္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေဘာ္လီပဲ ၀တ္ၾကတာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔ဟိုတစ္ေယာက္က ဇာေဘာ္လီမမစန္းဆိုၿပီး ေရးတာေလ။ အခုက်ေနာ့္ရဲ ႔ခင္သန္းႏုေလးၾကမွဇာေဘာ္လီနဲ႔မဟုတ္ပဲ ဇာဘရာနဲ႔ျဖစ္ေနတယ္ထင္တယ္ .. ခြိ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ျဖဳတ္ၾကည့္မွသိမွာပဲ။ ၀တ္ထားတ ဲ့ဘရာေျပာတာပါ။ တျခား မေတြးၾကပါနဲ႔. အ ဟီး။ဟိုေတြး ဒီေတြးနဲ႔နဲနဲၾကာသြားမွသတိရသြားတယ္။ ေကာင္မေလးက ေရွ႕ဘက္ကို ျပန္လွည့္မလာေသးပဲလမ္းမဘက္ကိုပဲ ေငးေနတာဗ်။ ကိုယ္ကလ ဲ တေစာင္းေလးလို ခပ္ယို႔ယို႔ေလး ျဖစ္ေနတာ။ က်ေနာ္စိတ္ထ ဲတမ်ဳိးျဖစ္သြားတယ္။ သူစိမ္း ေယာက်္ာေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ထိုင္ရလို႔မ်ား တမ်ဳိး ျဖစ္ေနတာလား။ အင္း ..ငါ ဘာလုပ္ေပးရပါ့မလဲ။ တကယ္ဆိုက်ေနာ္လဲ ကိုယ့္သိကၡာကိုကိုယ္ထိန္းတဲ့သူပါ။

ထိုင္တာေတာင္မွအခ်ဳိ႔ေသာေယာက္်ားေလးေတြ ထိုင္ေနတဲ့ပံုစံျဖစ္တဲ့ေပါင္ႏွစ္ေခ်ာင္းကိုကားၿပီး ပစၥည္းျပတဲ့ပံုစံမ်ဳိးထိုင္ေနတာမဟုတ္။ တကယ္လို႔အဲဒီလို ေျခကားယား ထိုင္ေနတာဆိုရင္ေတာ့တမ်ဳိးေပါ့။ အခုေတာ့ …အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေလးျဖဴေခြက စာမ်က္ႏွာ၁၅ ကိုေရာက္သြားတယ္။ ဒီသီခ်င္းၾကေတာ့ခင္သန္းႏုေလးကျပတင္းေပါက္ကေန ေရွ႕ကိုလွည့္လာတယ္။ အခြင့္ေကာင္းကိုေစာင့္ေနတဲ့က်ေနာ္က ..
ညီမ ထိုင္ရတာ အဆင္ေျပလား …“အတတ္ႏိုင္ဆံုး ခ်ဳိသာစြာ ေမးရင္း ေကာင္မေလးေတြ က်တတ္တ ဲ့မ်က္ႏွာေပးန ဲ႔က်ေနာ္ၿပံဳးျပလိုက္တယ္။အမယ္။ သူမကေတာ့ခပ္တည္တည္ပဲ။ မ်က္လံုးေလး ၀င့္ၾကည့္ယံုကလ ြ ဲလို႔ဘာမွမေျပာဘူး။

အဲဒါန ဲ႔က်ေနာ္ကပဲ ဆက္ေျပာရတယ္။ဟိုေလ … ထိုင္ရတာ အဆင္မေျပရင္ခံုလ ဲေပးမလို႔ပါ …. ဟိုေရွ႕က ခံုနံပါတ္၇ ၈ မွာ ထိုင္ေနတာ အကို႔အေဖန ဲ႔အေမပါ … တကယ္လို႔စိတ္ထဲတမ်ဳိးျဖစ္တယ္ထင္ရင္အကို႔အေမန ဲ႔ေနရာခ်င္း လဲေပးပါ့မယ္ …“ခင္သန္းႏုအေသးစားေလးက အခုက်မွက်ေနာ့္စကားကိုသေဘာေပါက္သြားတယ္ထင္တယ္။ၿပံဳးသလိုလို မၿပံဳးသလိုလိုမ်က္ႏွာေပးန ဲ႔ .. ရပါတယ္ … ကြ်န္ေတာ္ေနတတ္ပါတယ္ … ခင္ဗ်ား အေဖန ဲ႔အေမကိုအားနာစရာပဲ …မလုပ္ပါနဲ႔ ..“က်ေနာ္ကသာ ခ်ဳိခ်ဳိသာသာ ေျပာေပမယ့္သူမအသံက တိုတိုေတာင္းေတာင္း ျဖစ္ေနတယ္။ ဟြန္း ..ထားလိုက္ေတာ့။ ေျပာပံုဆိုပံုကလဲ က ြ်န္ေတာ္နဲ႔ခင္ဗ်ားန ဲ႔ .. ဘယ္လိုလ ဲဟ။ ငါ့တသက္မွာဘယ္ေကာင္မေလးကမွ ငါ့ကို ခင္ဗ်ားလို႔မေျပာခ ဲ့ဖူးဘူး။ ငနာမေလး။ ငါကလ ဲ မလဲခ်င္တာန ဲ႔အံကိုက္ပဲ။

အဲဒီေဘးမွာသာ ထိုင္ၿပီး ငါၾကည့္တာ ခံေနေပေတာ့ …။အမွတ္၃ လမ္းမႀကီးရဲ႕ လမ္းဆံုေရာက္ေတာ့ကားက ခနရပ္တယ္။ က်ေနာ္လဲ နဲနဲ ေရငတ္လာသလိုျဖစ္ေတာ့ကားေပၚမွာ အဆင္သင့္ေပးထားတဲ့ေရဗူးကို ဖြင့္ေသာက္မိတယ္။ ေရငတ္ရတာလဲအေၾကာင္းရွိတာကိုး။ ေဘးနားက ခင္သန္းႏုအေသးစားကလုပ္ေနတာေလ။ က်ေနာ္ေရေသာက္ၿပီးျပန္ခ်ေတာ့သူမကလဲ ေရဗူးကိုလွမ္းယူတာ ေတြ႔တယ္။ ဘာလဲဟ။ ငါလုပ္သလိုလိုက္လုပ္ေနတာလား။က်ေနာ္လ ဲ သူကမွဘ၀င္ဆုိေတာ့ကိုယ္ကလဲ ဘ၀င္ပဲေပါ့ဆိုၿပီး ဂ႐ုစိုက္မေနပဲ ေလးျဖဴကိုသာ
ဆက္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။

ဒီမွာ …“လွမ္းေခၚသံၾကားမွက်ေနာ္လွည့္ၾကည့္မိတယ္။ ေရပုလင္းကိုက်ေနာ့္ဘက္ထိုးေပးထားတာေတြ႔ၿပီး ..₃ က ြ်န္ေတာ္ဖြင့္လို႔မရလို႔ .. ပုလင္းအဖံုးက လည္လည္ထြက္ေနတယ္ …ခင္ဗ်ား ဖ ြင့္ေပးပါလား ..“က်ေနာ္လ ဲ ဘာမွမေျပာပဲ ပုလင္းကိုသူမလက္နဲ႔မထိေအာင္လွမ္းယူလိုက္ၿပီး ေကာက္လွည့္လိုက္တယ္။ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္။ သူမေျပာသလို ပုလင္းအဖံုးက လည္လည္ထြက္ေနလို႔လက္န ဲ႔ေတာ္ေတာ္ထိန္းၿပီးဖြင့္ယူလိုက္ရတယ္။ ရေတာ့မွ ျပန္ေပးလိုက္တယ္။ ခင္သန္းႏုက အခုမွ .. ေက်းဇူး ..“ လို႔ေျပာၿပီး သူ႔ေခ်ာင္ဘက္ျပန္ကပ္သ ြားတယ္။ က်ေနာ္လ ဲ ဘာမွေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ေလးျဖဴကိုဆက္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ ပုလင္းဖံုးဖြင့္ေပးတာေလာက္နဲ႔ေတာ့မိတ္ေဆြ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူး။

တျခားဟာ ဖြင့္ေပးရရင္ေတာ့တမ်ဳိးေပါ့ .. အဟီး။ခနခန ေမွာက္တယ္ဆိုတဲ့ရန္ကုန္မႏၲေလး အျမန္လမ္းမွာ ေရႊမႏၲလာကားႀကီးဟာ ၿငိမ့္ေျငာင္းစြာခရီးဆက္ေနတယ္။ အခ်ိန္တစ္နာရီေလာက္ေက်ာ္လာၿပီမို႔လူေတြလဲ ေလးျဖဴကိုသိပ္အာ႐ံုမစိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အျပင္ဘက္ေငးဖို႔ကလဲ ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္လယ္ကြင္းေတြပဲဆိုေတာ့သိပ္ၿပီးမထူးျခားေတာ့ဘူး။ ငိုက္တဲ့လူက စငိုက္လာၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပ ဲ ကားစပယ္ယာက ေလျဖဴကိုထုတ္ၿပီးေနာက္ထပ္အေခြတစ္ေခြကိုထည့္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္လဲ .. ဘာမ်ားလဲဆိုၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ဗမာကားတစ္ကား ျဖစ္ေနတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ကားကိုေျပာတာပါ။ သဇင္အပိုင္း ၁ ၂ ၃ ေတြ မဟုတ္ပါဘူး။

ဇာတ္လမ္းစၿပီး ဆယ္မိနစ္ေလာက္ၾကာရင္ပဲ ျပေနတဲ့ဗမာကားရဲ႕ အဆင့္အတန္းကိုက်ေနာ္သိသ ြားတယ္။ အင္း။ တိုးတက္တဲ့အထဲမွာ တို႔ဗမာကားေတြ မပါေသးရွာဘူးပ ဲ။ တခါလာလဲ မဲျပာပုဆိုးမဲျပာထမိန္ျဖစ္ေနတယ္။ မင္းသမီး ၾကည့္ရေအာင္လဲ ေအးျမတ္သူက ေဘးနားကခင္သန္းႏုေလာက္ေတာင္ဒီဇိုင္းက မမိုက္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီထဲမွာ ရွိတဲ့မန္ဘာေတ ြထဲမွာေအးျမတ္သူေတာ့မပါဘူး ထင္ပါရဲ ႔။ ခြိ။ ပါခဲ့ရင္လဲ ေဆာရီးပါေနာ္။ က်ေနာ္က ေလာေလာဆယ္ခင္သန္းႏုေလးကို ပိုစိတ္၀င္စားေနလို႔ပါ။

အဲဒါနဲ႔က်ေနာ္အိတ္ထ ဲထည့္ထားတ ဲ့အိုင္ဖုန္းကိုထုတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ညာဘက္ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲထည့္ထားတဲ့နားက်ပ္ကိုဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ ကိုယ္ကို နဲနဲေစာင္းလိုက္ရတာမို႔ခင္သန္းႏုေလးနဲ႔နဲနဲပိုနီးသြားတယ္။ ကားထ ဲမွာ ျဖန္းထားတဲ့ေရေမႊးန ဲ႔နဲ႔မတူတ ဲ့သင္းပ်ံ႕တဲ့ရနံ႔တစ္ခုကိုရတယ္။ ေသခ်ာေလ့လာခြ ဲၿခမ္းခ်င္ေပမယ့္တမ်ဳိးထင္သြားမွာ စိုးလို႔နားက်ပ္ရတာန ဲ႔ကိုယ္ကို ျပန္မတ္လိုက္တယ္။အိုင္ဖုန္းမွာ တပ္လိုက္ၿပီး ယူက်ဴက ေဒါင္းထားတဲ့ဗီဒီယိုဖိုင္ေတြကိုဖ ြင့္လုိက္တယ္။ က်ေနာ္မ်က္စိပင့္အၾကည့္မွာ ခင္သန္းႏုေလးက က်ေနာ္လုပ္ေနတာကိုေငးေနတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲ က်ေနာ္ကအခ်ဥ္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိသြားတယ္ထင္ပါတယ္။ ေကာင္မေလးရယ္ … မင္းက အခုမွသိတာလား။

တကယ္ဆိုကိုယ္လ ဲ ၀င္ဦးေလာက္မေျဖာင့္တာေတာင္ျပေနတဲ့ဇာတ္ကားထ ဲက မင္းသားလုပ္တဲ့ငေၾကာင္ထက္ေတာ့သာပါေသးတယ္ကြယ္ .. အ ဟင္း .. အ ဟင္း …“အဲဒါ … One Direction အဖြဲ႔လား …“က်ေနာ္က One Thing ဆိုတ ဲ့သီခ်င္းကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့နားထဲ ေမးသံခပ္သဲ့သ ဲ့ၾကားလိုက္ရတယ္။ဘယ္ဘက္က နားက်ပ္ကို ျဖဳတ္ၿပီး ခင္သန္းႏုဘက္ကိုလွည့္လိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးရ ဲ ႔မ်က္လံုးေတြကအရင္လို မဟုတ္ပဲ ေဖာ္ေရြတဲ့အနက္ေတြ ေဆာင္ေနတယ္။ က်ေနာ္လဲ ခ်ဳိခ်ဳိသာသာပဲျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ထက္ငယ္တဲ့သူေပမယ့္ေလးစားရမယ္မဟုတ္လား။ မဂၤလာတရားေတာ္န ဲ႔အညီေပါ့ေလ။

ဟုတ္တယ္ .. ဒါ နာမည္ႀကီး သီခ်င္းေလ .. One Thing ေလ .. ႀကိဳက္လို႔လား …“ဟုတ္ .. ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳက္တယ္ … ခင္ဗ်ား …အဲဒီအမ္တီဗီဘယ္က ရတာလဲ …“ယူက်ဳက ေဒါင္းထားတာေလ .. အကို႔မွာ ေနာက္တစ္ပုဒ္ရွိေသးတယ္ … What makes you beautifulဆိုတာေလ ..“အယ္ .. တကယ္ … ကြ်န္ေတာ္အရမ္းႀကိဳက္တယ္ …“သန္းႏု မ်က္ႏွာေလးက ၀င္းခနဲ ျဖစ္သြားၿပီး ေပ်ာ္သြားတယ္ထင္ရတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ပါဟ။ မင္းအသက္ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔မ်က္ႏွာႀကီး တင္းထားတာ မေကာင္းပါဘူး ကေလးရယ္ …။ဟို .. ဟိုေလ .. အဲဒီသီခ်င္းႏွစ္ပုဒ္ကြ်န္ေတာ့္ေပးပါလား ..“ ေဟ .. မင္းကိုေပးရမယ္ …“ ဟိုေလဗ်ာ … အဲဒီမွာ blue tooth ရွိ္တယ္မွတ္လား .. အဲဒါနဲ႔ပို႔လို႔ရတယ္ေလ … “
အဲဒီေတာ့မွက်ေနာ္သေဘာေပါက္သ ြားတယ္။ ဥာဏ္ႀကီးရွင္မေလးပဲ။ ပံုစံကသာ အဖြားႀကီး ပံုစံဖမ္းထားေပမယ့္ေခတ္ေတာ့လိုက္မီသားပ ဲလို႔။ အိုေကလို႔ေျပာၿပီး က်ေနာ္ဆက္တင္ထဲကအျပာေကာင္ရဲ႕သြားကိုလိုက္ရွာလိုက္တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူမက လက္ကိုင္စလင္းဘတ္အိတ္ထဲကေနသူမဖုန္းကိုထုတ္တယ္။ အလ ဲ့။ သူကလဲ မေခဘူး Samsung နဲ႔ပဲ။ အင္း။ သူက ဆန္ေဆာင္း ကိုယ္ကအိုင္ဖုန္းဆိုေတာ့မူပိုင္ခြင့္အတြက္ေတာ့မဖိုက္ရေလာက္ဘူး ထင္တာပဲ။ ေကာင္မေလးရယ္ ..တကယ္ေတာ့ကိုယ္က မင္းနဲ႔ဖိုက္ခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဟင္ … က်ေနာ့္အေတ ြးႀကီးက တမ်ဳိးႀကီးျဖစ္သ ြားလို႔ဆက္မေတြးေတာ့ပ ဲ သူမရဲ႕ ဖုန္းကိုသာ ရွာေနလိုက္တယ္။ေဟာ .. ရၿပီ။ ေဘးခ်င္းထိုင္ေနတာမို႔အဆင္ေျပေျပပဲ ေတြ႔လိုက္တယ္။ သီခ်င္းႏွစ္ပုဒ္စလံုးကိုေရြးၿပီးရွယ္ေပးလိုက္တယ္။ တေအာင့္ေလာက္ၾကာေတာ့သူမက “ရၿပီ ဆိုၿပီး ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့“ေက်းဇူးပ ဲ₃ ဆိုၿပီး ထပ္ေျပာတယ္။

ဒီတစ္ခါ ေက်းဇူးေျပာတာကေတာ့ပထမတစ္ခါထက္ပိုၿပီးအသက္၀င္ေနတယ္လို႔ေျပာရမယ္။ဒီလိုနဲ႔က်ေနာ္တို႔ွႏွစ္ေယာက္ဘာရယ္ညာရယ္မဟုတ္ပဲ One Direction အဖ ြဲ႔ေကာင္းမႈနဲ႔န ဲနဲစကားေျပာမိသြားၾကတယ္။ န ဲနဲလဲ ခင္သြားတယ္လို႔ေျပာရမယ္။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ က်ေနာ္က သိပ္ၿပီးလိုက္ေရာတယ္ထင္မွာစိုးလို႔သူမေနာက္ေၾကာင္းကိုေတာ့မေမးဘူး။ နာမည္ကိုလဲ သူမေျပာမွပဲ ဆိုၿပီးေမးမေနဘူး။ သူမစိတ္၀င္စားတဲ့သီခ်င္းအေၾကာင္း band ေတြ အေၾကာင္းကိုသာလိုက္ေျပာေနလိုက္တယ္။ ခင္သန္းႏုက မေခဘူးဗ်။ အဂၤလိပ္သီခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုသိတယ္။ တခ်ဳိ႔သူမေျပာတဲ့သီခ်င္းေတြဆိုက်ေနာ္ၾကားပ ဲ ၾကားဖူးတယ္။ နားမေထာင္ဘူးဖူး။ က်ေနာ္လဲ ဘယ္ရမလဲ။က်ေနာ့္ယူက်ဳက ေဒါင္းထားတဲ့သီခ်င္းေလးေတြကိုထုတ္ျပမိတယ္။ ဟ ဲ ဟဲ။

သူမ်ား အားက်ေအာင္ေျပာရရင္ေတာ့ယံုမလား မသိဘူး။ ဗမာကား တစ္၀က္က်ဳိးတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔နားက်ပ္ႏွစ္ခုကိုတစ္ေယာက္တစ္ခုစီနဲ႔ေတာင္နားေထာင္ျဖစ္သြားတယ္။ န ဲနဲလဲ ကိုယ္ခ်င္းကပ္သ ြားတယ္ေပါ့။ မဆိုးပါဘူး။ဒီအတိုင္းသာဆိုညလံုးေပါက္အိပ္ေရးပ်က္လဲ နစ္နာစရာမွမရွိတာ .. အဟီး။ကားေရွ႕ခန္းမွာေတာ့ဗမာကားက ခ်စ္ကြ ဲညား ထံုးစံအတိုင္း ကြဲၿပီးေတာ့ညားဖို႔ျပန္တာဆူေနၿပီ။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ဘာရယ္မဟုတ္ပ ဲနဲ႔၉ နာရီေတာင္ေက်ာ္သြားၿပီ။ က်ေနာ္နဲ႔ခင္သန္းႏုလဲ ေျပာစရာစကားမရွိ။ နားေထာင္စရာ သီခ်င္းမရွိေတာ့လို႔ဒီအတိုင္းပဲ ၿငိမ္ေနရၿပီ။ ခင္သန္းႏုက အခုအခ်ိန္မွေတာ့နံရံဘက္ကပ္မထိုင္ေတာ့ပါဘူး။ တည့္တည့္ေလးပ ဲ ကူရွင္ေနာက္မွီကိုက်က်နန မွီၿပီး ထိုင္ေနတယ္။

ခရီးက နဲနဲ ၾကာလာလုိ႔ထင္တယ္။ ကိုယ္ကေလးက မတ္မတ္မဟုတ္ေတာ့ပဲ ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ျဖစ္ေနတယ္။တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္လဲ လက္ကေလးပိတ္ၿပီး သန္းေနတာ ေတြ႔တယ္။ အိပ္မ်ား အိပ္ခ်င္ေနတာလား။ထိုင္ေနတာကိုက ေျခေထာက္ေတြခပ္စင္းစင္းေလး က်ေနာ့္ဘက္နဲနဲေစာင္းၿပီး ခ်ထားတယ္။မ်က္ႏွာလွလွေလးကေတာ့ ျပေနတဲ့ကားကို ၾကည့္တယ္လဲ မဟုတ္မၾကည့္ဘူးလဲ မဟုတ္တဲ့ပံုစံန ဲ႔ေငးေနတယ္။ က်ေနာ့္ဘက္ကိုသူမမ်က္ႏွာေရာက္ေနတာမဟုတ္လို႔က်ေနာ္သူမကိုေသခ်ာၾကည့္ပစ္လိုက္တယ္။

လွတာေတာ့ေတာ္ေတာ္လွတဲ့ေကာင္မေလးပ ဲ။ မႏၲေလးသူအမိုက္စားေလးပဲ။ သူမ ၀င္ထိုင္တုန္းကမတ္တပ္ရပ္ၿပီး ေနရာဖယ္ေပးလိုက္ရတာမို႔သူမ အရပ္အေမာင္းကိုသတိထားမိတယ္။ ငါးေပရွစ္ျမင့္တဲ့က်ေနာ့္ထက္ေခါင္းတစ္လံုးသာသာေလာက္ပ ဲ နိမ့္တယ္ဆိုေတာ့ငါးေပေလးေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ျမန္မာ အမ်ဳိးသမီးေတြထဲမွာ ငါးေပေက်ာ္ရင္ပ ဲ ဟုတ္လွၿပီလို႔ေျပာရမယ့္အခ်ိန္ျဖစ္လို႔သူမကအရပ္ျမင့္တဲ့အထ ဲမွာ ပါပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ကိုယ္လံုးက ျပည့္ျပည့္ေလးမို႔ပိန္တယ္လို႔မထင္ရဘူး။အထူးသျဖင့္ေနာက္ကိုမွီထားလို႔ေမာက္ေမာက္မို႔မို႔ျဖစ္ေနတဲ့ရင္ႏွစ္မႊာက ထြးတယ္လို႔ဆိုရမယ္။ထမိန္စကတ္၀တ္ထားေပမယ့္ဆီးခံုေနရာေလးက မို႔မို႔ေလး ျဖစ္မေနဘူး။ ၀မ္းဗိုက္သား
အဆီမထြက္ဘူးဆိုတဲ့သေဘာေပါ့။ ၾကည့္ေနရင္း ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ကိေလသာက အလိပ္လိုက္တက္လာတယ္ … ဟူး …။

အယ္ “ ေဆာရီး …“ ရပါတယ္အကို …“က်ေနာ္အေညာင္းဆန္႔ၿပီး ေျခေထာက္ကိုဆန္႔လိုက္ေတာ့က်ေနာ့္ဘက္ေရာက္ေနတဲ့ေပါင္တံတစ္ဖက္ကိုသြားပ ြတ္မိတယ္။ ကိုယ့္အထင္ေသးသြားမွာစိုးလို႔က်ေနာ္ပဲ အရင္ဦးေအာင္ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။ကားမထြက္ခင္ကဆိုရင္ေတာ့တမ်ဳိးျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္အခုေတာ့ေကာင္မေလးက သာသာေလး ၿပံဳးၿပီးရပါတယ္လို႔ေျပာတယ္။ ထူးျခားတာက ခင္ဗ်ားဆိုတာႀကီး ေပ်ာက္သြားၿပီး က်ေနာ္ေျပာတဲ့အတိုင္းအကိုဆိုတာ ျဖစ္လာတယ္။ က်ေနာ္ေျပာပါတယ္ဘယ္ေကာင္မေလးမွက်ေနာ့္ကို ခင္ဗ်ားလို႔မေျပာပါဘူးလို႔ ..။အဲဒီေနာက္ေတာ့သူမက ပံုစံမပ်က္ခပ္ေစာင္းေစာင္းေလးနဲ႔မ်က္စိမွိတ္သြားတယ္။ ျပေနတဲ့ဗမာကားကလဲညားဆိုတဲ့အပိုင္းေရာက္ၿပီး ခနၾကာေတာ့ၿပီးသြားတယ္။ စပယ္ယာလုပ္သူက ေခြကို ျပန္ထုတ္ၿပီးေနာက္တစ္ေခြထည့္လိုက္ေတာ့ေအာ္ဒီယို ျဖစ္သြားၿပီ။

သိတဲ့အတိုင္းပဲေလ ဟိုက္ေ၀းကားသမားေတြအႀကိဳက္စိုင္းထီဆိုင္ေပါ့။ ဟိုသံေယာဇဥ္ခိုင္မာထ ဲက သီခ်င္းကစလာတယ္။ တကယ္ပ ဲေမရယ္ကိုယ္ကေတာ့ခ်စ္တာ တစ္ခုပဲသိတယ္ဆိုတာေလ။ အင္း … ခက္ေတာ့ခက္ေနပါၿပီ။ ငါ့ေဘးနားမွာလဲခ်စ္စရာ ေကာင္မေလးက အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီထင္တယ္။ ကားႀကီးတစ္ကားလုံးလဲ တိတ္ဆိတ္လို႔။ ကားထဲမွာထြန္းထားတဲ့မီးေရာင္ကလ ဲ ခပ္မွိန္မွိန္ရယ္။ မေကာင္းမႈတို႔သည္တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ရာတြင္အရင္းခံသည္ဆိုေတာ့ …. အင္း …ေရာ္ .. ခက္ေတာ့ခက္ေနပါၿပီ။ ႀကိဳက္မရွက္ငိုက္မရွက္ဆိုတ ဲ့စကားမွာ ေဘးနားက မႏၲေလးသူကငိုက္မရွက္ဆိုတာကိုအေကာင္အထည္ေဖာ္ေနၿပီ။ ခပ္ေစာင္းေစာင္းေလး ျဖစ္ေနတဲ့ကိုယ္ကေလးကတေျဖးေျဖးယိုင္လာၿပီး သူမမ်က္ႏွာေလးက ေဘးကိုေစာင္းလာတယ္။ က်ေနာ္ကလဲ ခင္သန္းႏုေလးန ဲ႔အဆင္ေျပၿပီးကတည္းက ကိုယ္က သူမဘက္ခပ္ယို႔ယို႔ဆိုေတာ့သူမ ဆတ္ခနဲ အငိုက္မွာ ေခါင္းကက်ေနာ့္ပုခံုးေပၚ ေရာက္လာတယ္။

တမင္တကာလုပ္တာလားလို႔သူမဘက္အသာေစာင္းၾကည့္ေတာ့ႏွစ္ႏွစ္ခ်ဳိက္ခ်ဳိက္အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႔တယ္။ လက္ကေလး ႏွစ္ဘက္ကေတာ့စလင္းဘတ္အိတ္ကေလးကို ပိုက္ထားလ်က္သားေလး။ဒီအရြယ္ဆိုတာ ေသြးသားေကာင္းသူမို႔သူမလိုမ်ဳိး က်န္းမာသန္စြမ္းသူအတ ြက္ခရီးသ ြားရင္းအိပ္ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာ အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။ ဆန္းေနတာက က်ေနာ္ျဖစ္ေနတယ္။ ရင္ထဲမွာ ေကာင္းစိတ္န ဲ႔မေကာင္းစိတ္က လြန္ဆြ ဲေနတယ္။ တကယ္ပါဗ်ာ။ က်ေနာ္အခ ြင့္ေကာင္းယူတတ္တဲ့ေယာက်္ားမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး။ လူၾကပ္ၾကပ္ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ မိန္းမပ်ဳိေလးေတြန ဲ႔တိုးစီးခဲ့ရတာေတာင္ဘာမွေထြလီကမာ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ တခါတေလမ်ားဆိုရင္က်ေနာ့္ဖာသာက်ေနာ္ေရွာင္အတင္းျပန္တိုးထြက္ၿပီးေနာက္အေပါက္ကေန တြယ္စီးခဲ့သူပါ။

ဒါေပမယ့္အခုေတာ့ႏွာ၀ကိုက်ီစယ္သလို ျဖစ္ေနတဲ့ခင္သန္းႏုေလးရဲ ႔ရနံ႔က က်ေနာ့္စိတ္ကိုကေယာက္ကယက္ျဖစ္လာေစတယ္။ ပိုဆိုးတာက ေရႊမႏၲလာတစ္စီးလံုးကလဲ အိပ္ေမာၾကေနတဲ့အလား တိတ္ဆိတ္ေနတယ္ေလ …။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူမကိုယ္ကေလးက တြန္႔ခနဲ ျဖစ္သ ြားတယ္။ သူမမ်ား ႏိုးတာလားလို႔က်ေနာ္ကၾကည့္လိုက္ေတာ့မဟုတ္ဘူးဗ်။ မယ္မင္းႀကီးမက ကိုယ္ကိုေရႊ႔ၿပီး မွီလ်က္ဆက္အိပ္ေနတာ။ အဲ ..ခက္တာက ဒီတစ္ခါ သူမက ေျခေထာက္ကို ခပ္က်ဲက်ဲထားလိုက္လို႔ခြ ဲထားတဲ့ထမိန္စကတ္ေနရာေလးကနဲနဲေလး ဟသ ြားတယ္။ တျခားသူေတြ မျမင္ႏိုင္ေပမယ့္ေဘးက ထိုင္ေနတဲ့က်ေနာ္ကေတာ့ ျမင္တာေပါ့။ေျခသလံုးသား ၀င္း၀င္းေလးေတ ြက ဒူးေခါင္းနားထိေပၚေနတာကို။က်ေနာ္တံေတြးကို ၿမိဳခ်မိတယ္။ ဘယ္ဘက္ပုခံုးကို မွီထားတ ဲ့သူမကို ၾကည့္ေတာ့မ်က္ႏွာဖူးဖူးေလးကအိပ္ေမာက်ေနတုန္းပ ဲ။ မ်က္ႏွာလွလွေလးကိုတစိုက္မတ္မတ္ၾကည့္မိလို႔က်ေနာ္ရင္ခုန္ႏႈန္းကအရင္ကထက္ပိုျမန္လာတယ္။ အသိစိတ္ကိုထိန္းၿပီး အၾကည့္ကိုလႊဲကာ ေဘးဘီကို ၾကည့္မိေတာ့ေဘးနားက အေဒၚႀကီးက က်ေနာ့္ဘက္ဖင္ေပးၿပီး အိပ္ေနတာ ေတြ႔တယ္။ရာ၀င္အိုးေလာက္ရွိမယ့္
တင္ပါးႀကီးေတြကို ၾကည့္ၿပီး နဲနဲေတာ့ဖီးလ္လာေနတာ ေလ်ာ့သြားတယ္။ ကိုယ့္အေျခအေနကိုထိန္းတဲ့အေနန ဲ႔ပတ္၀န္းက်င္ကိုပဲ ဆက္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ ေဘးနားကလူေတြကအိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ဆိုတာ ေတြ႔တယ္။ ဘယ္လိုလဲဟ။

ကာလနဂါးအုပ္စုထ ဲမ်ား ငါလာက်ေနတာလား။စိတ္ကိုထိန္းၿပီး သူမဘက္ျပန္မလွည့္မိေအာင္ေနေပမယ့္ပါးခ်င္းထိမလုိေတာင္ျဖစ္ေနတဲ့
ခင္သန္းႏုေလးရဲ ႔ဆ ြ ဲေဆာင္အားကိုက်ေနာ္တာရွည္မခံႏိုင္ပါဘူး။ သိပ္မၾကာခင္ပဲ သူမဘက္ကိုျပန္လွည့္ၾကည့္မိတယ္။ လွပႏုနယ္တဲ့မ်က္ႏွာေလးက က်ေနာ့္ကိုေစာင့္ေနတယ္။ ၀င္း၀င္းေလး ေပၚေနတဲ့သလံုးသားေလးေတြ … အသက္ရွဴလိုက္တုိင္း မသိမသာေလး မို႔သြားတဲ့ရင္ႏွစ္မႊာ .. ဒါေတြကိုကသိုဏ္းရွဴေနမိတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ဦးပုညျပဇာတ္ထဲက ေရသည္ေယာက်္ား ျပည့္ရွင္မင္းကိုသတ္ဖို႔ႀကံသလို ခ်ီတံုခ်ီခ် ျဖစ္ေနတယ္။ လက္ထဲကိုင္ထားစရာ သန္လ်က္မရွိေပမယ့္က်ေနာ့္ရဲ႕လက္ေတြက ေလးေလးပင္ပင္အရာတစ္ခုကိုကိုင္ထားသလိုစီးစီးပိုးပိုး ျဖစ္ေနတယ္။ေနာက္ဆံုးေတာ့က်ေနာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကိုအတင္းမ ဲတင္းၿပီး ခ်လိုက္တယ္။ ေၾကာက္ရင္လြ ဲရဲရင္မင္းျဖစ္ဆိုတဲ့စကားလက္ကိုင္ထားၿပီး မ်က္ကန္း စိတ္ဓါတ္ေမ ြးလိုက္တယ္။

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးၿပီးခ်င္းပ ဲ ခင္သန္းႏုေလးဘက္ကိုလွည့္လိုက္တယ္။ ကိုယ္ကို မသိမသာေလးလုပ္ၿပီးေစာင္းလိုက္တယ္။ သူမ တကယ္အိပ္ေမာက်ေနတာကိုး။ အမွီမပ်က္ပဲ က်ေနာ့္ဘက္ပါလာတယ္။ေသခ်ာၾကည့္မယ္ဆိုသူမနဲ႔က်ေနာ္က သမီးရည္းစားေတြ ေပ ြ႔ပိုက္ထားသလိုေတာင္ျဖစ္ေနၿပီ။က်ေနာ့္ရင္ခ ြင္ထဲမွာ သူမေရာက္ေနၿပီေလ။ က်ေနာ္ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ညာဘက္ေခါင္းေစာင္းၿပီး ေဘးဘီကို ၾကည့္ေတာ့အရာရာကအေနအထားမပ်က္ပဲ။ ပတ္၀န္းက်င္ကိုစိတ္ခ်ရၿပီဆိုတာန ဲ႔က်ေနာ္ညာလက္ကိုအသာေလး မသိမသာေရႊ႔လိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ဘယ္လက္ကိုေတာ့ဒီအတိုင္းပဲ သူမတင္ပါးအိအိေလးန ဲ႔ထိၿမဲအတိုင္းထိထားတယ္။ သူမကေတာ့ဘယ္လိုေနလဲ မသိဘူး။ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ကို ခုန္ေနတာပဲ။

ငါ လုပ္တာ မဟုတ္ေသးဘူးဆိုတာ အႀကိမ္တစ္ရာမက ေျပာမိေနေပမယ့္သူမရဲ႕ ေပါင္တံတစ္ဖက္ဆီတိုးကပ္သြားတဲ့လက္ကိုေတာ့ေနာက္မဆုတ္မိဘူး။ဘုရားေရ .. က်ေနာ့္ဘ၀မွာ ရင္အခုန္ဆံုးအခ်ိန္ဟာ ဒီအခ်ိန္မ်ားလား။ က်ေနာ့္ဘယ္လက္ကသူမတင္ပါးတစ္ျခမ္းန ဲ႔ထိကပ္ေနတာကိုဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ညလက္က သူမရ ဲ႕ ေပါင္တံေလးအားထိသ ြားတ ဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရင္ခုန္သံကိုေတာင္ကိုယ္ျပန္ၾကားေနရတယ္။ ဒီအခိ်န္မ်ား ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းကိုတိုင္းရင္ေဖာ္ျပခ်က္က ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား ရွိေနမလား မသိဘူး။ သႀကၤန္တြင္းမွာအိတ္ေဇာ္ျဖဳတ္ထားတဲ့ဆိုင္ကယ္ေတာင္က်ေနာ့္ရင္ခုန္သံေလာက္က်ယ္မယ္မထင္ေတာ့ဘူး။အစပထမေတာ့က်ေနာ္ဘာမွ မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ ေပါင္တံေလးေပၚ ေရာက္ေနတဲ့က်ေနာ့္လက္ကိုဒီအတိုင္းပ ဲထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ေသခ်ာၾကည့္မယ္ဆိုရင္အဲဒီၿငိမ္ေနတဲ့လက္ဟာ မသိမသာေလး
တုန္ေနတာ ဆိုတာ ေတြ႔လိမ့္မယ္။ ေသခ်ာတာက ဒါဟာ ရန္ကုန္မႏၲေလး အျမန္လမ္းေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးဆိုတာပ ဲ။ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့က်ေနာ္ခင္သန္းႏုမ်က္ႏွာေလးကိုအကဲခတ္ၾကည့္မိတယ္။

ကေလးငယ္တစ္ေယာက္အိပ္ေမာက်ေနသလိုပကတိအိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ႏွစ္ႏွစ္ခ်ဳိက္ခ်ဳိက္ေပါ့။ က်ေနာ္အသက္ကို ျပင္းျပင္းရွဴသြင္းၿပီး လက္ကိုသာသာေလး ထိပြတ္လိုက္တယ္။ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့အ၀တ္မို႔သူမေပါင္တံကို ပြတ္မိတာနဲ႔မျခားပါဘူး။ လက္ထဲမွာ ဖိန္းဖိန္းရွိန္းရွိန္းျဖစ္လာေရာဗ်ာ …။မိနစ္ပိုင္းေလာက္အတြင္းမွာ က်ေနာ္သူမေပါင္ေလးကိုအထက္ေအာက္ရ ြရြေလး ပြတ္သပ္ေပးေနမိတယ္။ခင္သန္းႏုေလးဆီကေတာ့ဘာအရိပ္အေယာင္မွ ျပတာ မေတြ႔ဘူး။ ကိုယ္ကိုလဲ ေရႊ႕တာမေတြ႔သလိုတျခားမ်က္ႏွာအမူအယာ ေျပာင္းလဲတာလ ဲ မေတြ႔ဘူး။ ဒီအတိုင္းပဲ က်ေနာ့္ပုခံုးကို မီွလ်က္ဆက္အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။ က်ေနာ္လဲ တေျဖးေျဖးလက္ရဲလာတာန ဲ႔စိတ္ကိုတင္းၿပီး လက္ကို ပြတ္ေပးေနတဲ့ေပါင္ေပၚကေန န ဲနဲ အတြင္းဘက္က်က်ကိုေရႊ႔႕လိုက္တယ္။ သူမ စကတ္ထမိန္က ဘယ္ဖံုးဆိုေတာ့အံကိုက္ျဖစ္သြားတယ္။အထဲကိုေရႊ႔လိုက္တ ဲ့လက္ဟာ ထမိန္သားကို မစမ္းမိေတာ့ပဲ ႏူးညံ့တဲ့အသားကိုထိမိသ ြားတယ္။

တင္းတင္းျပည့္ျပည့္ျဖစ္ေနသလိုအိအိၿဖိဳးၿဖိဳးလဲ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ခင္သန္းႏုေလးကနဲနဲတြန္႔သ ြားတာ သတိျပဳမိတယ္။“ဟင္း .. ဟင္း …“က်ေနာ္တကိုယ္လံုးမွာ ရွိသမွ် အေမ ြးေတြ အကုန္ေထာင္တက္သြားတယ္။ ေခါင္းနပန္းႀကီးတယ္ဆိုတာဒါပ ဲလားမသိဘူး။ စိတ္ထ ဲ ဘုရားစာ ရြတ္မိမလို ျဖစ္ၿပီးမွမဟုတ္ေသးပါဘူးဆိုၿပီး ျပန္ရပ္လိုက္ရတယ္။ညာဘက္ေပါင္တြင္းကိုထိမိလိုက္တဲ့လက္ကိုေကာ္နဲ႔ကပ္ထားတဲ့အလား ၿငိမ္ေနေအာင္ထားရင္း သူမကိုေစာင္းၾကည့္မိတယ္။ ႏိုးမ်ားႏိုးသြားတာလားလို႔။က်ေနာ္သက္ျပင္းေမာတစ္ခုကိုခိုးခ်ၿပီး ဘာဆက္လုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားမိတယ္။ သူမေပါင္ကိုထိထားတ ဲ့လက္ကို ႐ုပ္လိုက္ရင္ေကာင္းမလား .. အင္း.. ခက္ေတာ့တာပ ဲ။ ခုနက ဒါမ်ဳိးပြတ္ေပးခြင့္မရခင္ကေတာင္စိတ္ကေနာက္ဆုတ္ဖို႔မရွိတာ။ အခုလိုမ်ဳိး ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ကိုင္ေနရမွေတာ့ဘယ္လႊတ္ခ်င္ပါေတာ့မလဲ။ အခြင့္အေရးယူတာ မဟုတ္ေပမယ့္ရတဲ့အခြင့္အေရးကိုေတာ့လက္မလႊတ္ခ်င္ဘူး။ မလႊတ္ခ်င္လို႔ပ ဲ ကိုင္မိတာ မဟုတ္လား။

တိတ္ဆိတ္အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ကလ ဲ က်ေနာ့္မေကာင္းစိတ္ကိုတစ္ဖက္တစ္လမ္းကေနအားေပးအားေျမႇာက္ျပဳေနရွာတယ္။
အဲဒါနဲ႔က်ေနာ္အသာေလး ျပန္ၿပီး လက္ကိုလႈပ္ရွားမိတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့အ၀တ္ေပၚက မဟုတ္ေတာ့ပဲပကတိအသားကိုကိုင္ရတာမို႔ပိုၿပီးေတာ့ရင္ခုန္စရာ ေကာင္းေနတယ္။ တေျဖးေျဖးန ဲ႔ဖီလင္တက္လာၿပီးက်ေနာ့္ေဘာင္းဘီခြၾကားထဲက အေကာင္က မာတက္လာတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္။ က်ေနာ္ကကားေပၚမတက္ခင္ကတည္းက အတြင္းခံထဲမွာ သေကာင့္သားကိုအလ်ားလိုက္ေလးေထာင္ၿပီးထားခဲ့ေတာ့အခုလို မာတက္လာခ်ိန္မွာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီသားကိုသြားေထာက္မေနဘူး။ေနရထိုင္ရ မခက္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္တစ္ေယာက္ေယာက္ၾကည့္လုိက္တာန ဲ႔တင္သိသာပါတယ္။ေဘာင္းဘီခ ြအေပၚဘက္မွာ ေဖာင္းေဖာင္းႀကီး ျဖစ္ေနတာကို …။

က်ေနာ့္လက္ဟာ တေျဖးေျဖး ပြတ္ရင္းပ ြတ္ရင္းနဲ႔အထက္ဘက္ကိုတက္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ကိုယ္လိုခ်င္သေလာက္သြားလို႔မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ေကာင္မေလးက စလင္းဘက္အိတ္ေလးကိုပိုက္ထားတာက တစ္ေၾကာင္း၊ သူမစကတ္ထမိန္က အေပၚမွာ ျပန္သီထားတာက တစ္ေၾကာင္းက်ေနာ့္လက္ကိုတားထားသလို ျဖစ္ေနတယ္။ တကယ့္ေနရာေလးကို မေရာက္ႏိုင္ဘူး။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ကသိကေအာင့္ျဖစ္ေနသလို၊ တံေတြးလဲ ခနခန ၿမိဳခ်ေနရတယ္။

ဘယ္လိုလုပ္ရင္ရမလဲဆိုတာကိုထပ္ၿပီးေတာ့ ႀကံဆေနမိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပ…ခင္ဗ်ား … ဒါ ဘာလုပ္တာလဲ …“ က်ေနာ့္လက္ကို ျဖတ္ခန ဲ လာကိုင္တာနဲ႔အတူခင္သန္းႏုက်ေနာ့္ပုခံုးေပၚကေန ႐ုတ္တရက္ခြာသြားတယ္။က်ေနာ္ဘာမွ ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရလိုက္ဘူး။ က်ေနာ့္ဘက္ကိုလွည့္ၿပီး သူမက စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ဟို .. ဟို .. ဟိုေလ …“က်ေနာ့္မွာ လည္ေခ်ာင္းေတြကပ္ၿပီး ေနမေကာင္းခါစ လူမမာလိုဘာေျပာရမွန္းမသိဘူး။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ငါေတာ့သြားၿပီဆိုတာ သိေနတယ္။ ျပသနာပဲ။ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္းေတာ့ျဖစ္ၿပီ။ဘယ္လိုရွင္းရပါ့မလဲ။ အေဖ အေမသာ သိရင္ဒုကၡပဲ။ အိမ္ေပၚက မဟုတ္ေပမယ့္ကားေပၚကေခါင္းနဲ႔ဆင္းရမယ္ထင္တယ္။ ခင္သန္းႏုေလးကိုဘာေျပာရမွန္း မသိပဲ ထိတ္လန႔္တႀကီးစိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။

ဘာမွဟိုဟို ဒီဒီေတြ လုပ္မေနနဲ႔ … တကယ္တ ဲ … လုပ္မယ္ဆိုလ ဲ ေသခ်ာလုပ္ .. ယားက်ိယားက်ိနဲ႔ရြရြေလး လုပ္မေနဲ႔ … ကြ်န္ေတာ္မႀကိဳက္ဘူး₍အမ္ ..“က်ေနာ့္ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားတယ္။ မႏၲေလးသူကို မယံုႏိုင္ေအာင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ငါ့မ်ားနားၾကားလြ ဲတာလားလို႔။ ဒါမွမဟုတ္သူမကပဲ အိပ္မက္မက္ၿပီး ေယာင္ေျပာေနတာလား။ မ်က္လံုးေလးအ၀ိုင္းသားနဲ႔က်ေနာ့္ကို ျပန္ၾကည့္ေနတဲ့ခင္သန္းႏုေလးေၾကာင့္ဒါဟာ တကယ္ဆိုတာ က်ေနာ္နားလည္လိုက္တယ္။ တစ္ခုခုေျပာမယ္ျပင္တုန္းရွိေသး။ သူမက က်ေနာ့္ပုခံုးေပၚေခါင္းတင္ၿပီး
ခုနကအတိုင္း ျပန္မွီလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္လက္ကိုကိုင္ထားတဲ့သူမလက္ကိုလဲ လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ဒါ့ထက္ပိုတာက သူမရဲ ႔စလင္းဘတ္အိတ္ကိုေပါင္ေပၚကေန ယူၿပီး မွန္ျပတင္းေဘာင္ဘက္ကိုခ်လိုက္တာပ ဲ။ ၿပီးတာနဲ႔မ်က္စိေလးႏွစ္လံုးက မွိတ္သြားတယ္။

ဟူေရး ….“စိတ္ထဲမွေတာ့ပတၱျမားငေမာက္ကိုလမ္းေလွ်ာက္ရင္း ခလုတ္တိုက္မိတဲ့သူေလာက္နီးနီး ေပ်ာ္သြားတယ္။ကံကိုယံုၿပီး ဆူးပံုနင္းလိုက္ေတာ့ဘယ္ဘ၀က အက်ဳိးေပးေကာင္းခဲ့လို႔လားေတာ့မသိဘူး။ ဆူးပံုကဆူးစရာ ဆူးမရွိေတာ့ပ ဲ ပန္းေမြ႔ယာ ျဖစ္သြားၿပီ။ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ရင္တဒိတ္ဒိတ္ခုန္လ်က္ပဲ က်ေနာ္လက္ကိုသူမေပါင္ေပၚ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။အီ ..“ဒီတစ္ခါေတာ့ခင္သန္းႏုေလး ကိုယ္က တြန္႔ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ အရမ္းအသိသာႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။သူ႔ကိုယ့္တစ္ျခမ္းက က်ေနာ့္ရင္ခြင္ထဲ ေရာက္သလုိျဖစ္ေနလို႔သာ က်ေနာ္က သတိျပဳမိတာပါ။ ပါးစပ္ဖ်ားကေၾကာင္ေပါက္ကေလး ညည္းသလိုအဲဒီအီဆိုတဲ့အသံကိုလ ဲ သဲ့သ ဲ့ေလးသာ ၾကားရတာေလ။ အက်ယ္ႀကီး
မဟုတ္ဘူး။ တိုးတိုးမွတကယ့္တိုးတိုးေလး။ က်ေနာ္အသာေစာင္းငဲ့ၾကည့္ေတာ့မ်က္ေတာင္ေလးေတြ န ဲနဲလႈပ္ေနတာေတြ႔တယ္။ သေဘာကေတာ့အိပ္ေနတာ မဟုတ္ပဲ မ်က္စိမွိတ္ၿပီးေမွးေနတာေပါ့။

က်ေနာ္လဲသိပ္အညံ့စား မဟုတ္လို႔ခင္သန္းႏုေလး ဘယ္လိုသေဘာထားတယ္ဆိုတာကိုခ်က္ခ်င္းသိလိုက္ၿပီ။ဒီတစ္ခါေတာ့ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီး ပ ြင့္လင္းရဲရင့္တိုးတက္လာတာ ေနရာေဒသ မေရြးပါလားဆိုတဲ့အခ်က္န ဲ႔ဘန္းေက်ာ္ကိုအေကာင္းျမင္တတ္သ ြားတယ္။ ေအာ္ .. ဒီမိုကေရစီိေတာင္ရေနၿပီမဟုတ္လား။ႏူးညံ့တဲ့အသားဆိုင္ေတြဟာ က်ေနာ့္လက္ထဲကိုတဖန္ျပန္ေရာက္လာတယ္။ terms and condtions
ေတြမပါတဲ့ခြင့္ျပဳခ်က္ကို ရရွိထားသူမို႔က်ေနာ္ဒီတစ္ခါေတာ့လက္ကေတာ္ေတာ္သြက္ေနတယ္။ ခနတာအခ်ိန္အတ ြင္းမွာတင္နာရီခ်ိန္သီးလႊဲသလိုက်ေနာ္လက္က အေပၚေအာက္ကိုေျပးေနတယ္။ နာရီခ်ိန္သီးနဲ႔မတူပဲ တစ္ခုကြာတာက က်ေနာ့္လက္က အေပၚပိုင္းကိုပိုပိုေရာက္လာတဲ့အခ်က္ပါ။ အသားခ်င္းတူေပမယ့္ကိုယ့္စိတ္ထ ဲမွာ အေပၚဘက္ေရာက္လာေလေလ ပိုကိုင္လို႔ေကာင္းလာေလေလလို႔ခံစားေနရတယ္။ေရႊမန္းသူခင္သန္းႏုေလးကေတာ့ဘယ္လိုေနမယ္မသိဘူး။

တကယ္ေတာ့ခင္သန္းႏုလဲ စိတ္လႈပ္ရွားေနတယ္ဆိုတာ သိသာပါတယ္။ သူမဘက္ကိုလွည့္ကာေခါင္းေစာင္းထားလို႔က်ေနာ့္ရ ဲ ႔လည္ပင္းကိုလာထိေနတဲ့သူမႏွာ၀က ေလေႏြးေႏြးေလးေတြကသက္ေသျပဳေနပါတယ္။ ပံုမွန္မဟုတ္ပ ဲ ခပ္ျပင္းျပင္းေလး မႈတ္ထုတ္ေနရတယ္ဆိုကတည္းက သူမစိတ္ပါေနတယ္ဆိုတာ ေဗဒင္ေမးစရာမလိုပါဘူး။ ကိုယ္န ဲ႔အတိတိုင္းခ်ဳပ္ထားတ ဲ့ရင္ပံုးအက ၤ်ီေအာက္ကရင္ႏွစ္မႊာကလဲ တုန္ခါေနတယ္ေလ။ ရႈပ္ပါတယ္က ြာ။ ဒီအဆင့္ထိေရာက္မွေတာ့ေနာက္ဆုတ္စရာအေၾကာင္းမရွိေတာ့ဘူး။ အဓိကေနရာကိုေရာက္ေအာင္သြားေတာ့မယ္။ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ဆိုတာက်ေနာ့္အတ ြက္မ်ား ေျပာထားတာလား မသိဘူး။ ေပါင္အတြင္းဘက္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တ ဲ့လက္က ခ်က္ခ်င္းအထဲကိုထိုးႏိႈက္ၿပီး ၀င္သ ြားတယ္…။

အဲဒီမွာ …“အကို … ခန … အရမ္းမလုပ္န ဲ႔ ….ကြ်န္ေတာ့္လံုခ်ည္ခ်ဳပ္႐ိုးေတ ြ ျပဳတ္သြားမယ္ ..“ဟုတ္ … ဟုတ္ … ေဆာရီး …“ခင္သန္းႏုေလးက က်ေနာ့္လက္ကိုကိုင္ၿပီး မူသလို ႏြဲ႔သလို ျဖစ္ေနတဲ့အသံနဲ႔တားရွာတယ္။ သူမအသံကေနပူထဲက ျပန္လာတဲ့လူတစ္ေယာက္စကားေျပာသလိုမ်ဳိးအတိုင္းပဲ။ ေမာတယ္လို႔ေျပာလို႔မရေပမယ့္ပံုမွန္ေလသံေတာ့မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လဲ ျပန္ေျပာလိုက္တ ဲ့အသံက အာလုပ္သံႀကီးပါေနတယ္။ေနာက္ၿပီး ဘာေျပာရမွန္း မသိျဖစ္ေနတာ။ ခါတိုင္းဆိုေတြ႔တ ဲ့လူတိုင္းက အေျပာခ်ဳိစကားသြက္တယ္ဆိုတ ဲ့သူက အခုက်ေတာ့ပါးစပ္ထဲ အာေစးထည့္ထားတာ ခံရသလိုဘယ္ကစေျပာရမွန္း မသိဘူး။ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလဲ မသိဘူး။က ြ်န္ေတာ့္ခါးေဘးနားမွာ ခ်ိတ္ရွိတယ္ … အဲဒါကိုေအာက္ဆြ ဲျဖဳတ္လိုက္ … တျခားသူလဲျမင္သ ြားဦးမယ္ေနာ္ …. “ဟုတ္ … ျဖဳတ္လိုက္မယ္ ….“
ခ်က္ဆိုနားခ ြက္က မီးေတာက္တဲ့အက်င့္က ရွိေနေတာ့မႏၲေလးသူတိုးတိုးေလးကပ္ေျပာတဲ့စကားကဘာဆိုလိုတယ္ဆိုတာ သိတယ္။

ဦးေႏွာက္က လက္ကိုဘာမွအေထြအထူး ခိုင္းေနစရာေတာင္မလိုဘူး။အထဲေရာက္ေနတဲ့လက္က ခ်က္ခ်င္း အျပင္ျပန္ထြက္လာၿပီး သူမရ ဲ ႔ညာဘက္က ခါးေဘးနားကိုစမ္းတယ္။ေဟာ ေတြ႔ၿပီ ..မာမာေလး ျဖစ္ေနတဲ့ကလစ္ေလးလိုေခါင္းကိုစမ္းမိတာန ဲ႔အသာေလးကေလာ္ထုတ္ၿပီး ေအာက္ကိုဆြ ဲခ်လိုက္တယ္။ စိတ္ထဲထင္လို႔လား မသိဘူး။ နားထဲ ရြီခနဲ ျမည္တဲ့ဇစ္သံကို ၾကားလိုက္ရသလိုပဲ။ဒါေတာင္သူတို႔မိန္းကေလးေတ ြရဲ႕ စကတ္ဇစ္က က်ေနာ္တို႔ဂ်င္းေဘာင္းဘီက ဇစ္ေတြလိုအမာစားမဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ့္ကို မွီထားတ ဲ့ခင္သန္းႏုကိုယ္လံုးေလးလ ဲ ဒီအသံေၾကာင့္ဆတ္ခနဲတုန္သြားရွာတယ္။ မွီထားတဲ့ေခါင္းေလးက က်ေနာ့္ကိုေမာ့ၾကည့္လာတာ ေတြ႔တယ္။ က်ေနာ္ေလဘာလုပ္လဲ သိလား။ ဒီအခ်ိန္က်မွေတာ့ေရႊမန္းသူကိုတျခားကိစၥေတြ စဥ္းစားခ ြင့္မေပးေတာ့ဘူး။

ကိုယ့္မ်က္ႏွာနားမွာ ရီရီေ၀ေ၀ေလး လာေမာ္ၾကည့္ေနတ ဲ့ေကာင္မေလး မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့သူမကလဲအလိုတူအလိုပါပ ဲေလ။ လူမိမယ္ဆိုရင္ေတာင္သူေလးလဲ ပူးေပါင္းႀကံစည္မႈထဲ ဆြ ဲထည့္ရမွာပ ဲ။က်ေနာ့္ႏႈတ္ခမ္းက သူမႏႈတ္ခမ္းကိုလာထိမယ္ဆိုတာ သိေနေပမယ့္ခင္သန္းႏုေလးကေရွာင္မထြက္ပါဘူး။ မ်က္ႏွာကိုေမာ့ထားတဲ့အတိုင္း ဆက္ရွိေနတယ္။ ေႏ ြးခနဲ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္ခုခ်င္းထိတ ဲ့အခ်ိန္မွာ သူမ မ်က္ေတာင္ေလးေတြ ေမွးက်သ ြားတယ္ဆိုတာကိုေတာ့က်ေနာ္က မ်က္စိဖြင့္ထားလို႔သိလိုက္တယ္။ မ်က္စိကလဲ မဖ ြင့္ထားလို႔မျဖစ္ဘူးေလ။ ဟိုင္းေ၀းမွာ သြားေနတဲ့အိတ္စပရက္စ္ကားႀကီးေပၚမွာ ကိုယ္ေတြက ကစ္ဆင္ဆ ြ ဲေနတာကိုး။

အားပါး .. ေကာင္းလိုက္တာ .. တယ္လဲ နမ္းလို႔ေကာင္းတဲ့ႏႈတ္ခမ္းေလးပ ဲ။ သူမ်ားေတြေတာ့မသိေပမယ့္က်ေနာ္က နမ္းရင္အရသာခံၿပီး နမ္းတတ္တယ္။ ဒီလိုေခတ္ႀကီးမွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္အနမ္းခံရတာ မဆန္းဘူးဆိုတာ လူတိုင္းသိပါတယ္။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *